Σταυρώθηκε η Αγάπη

Είναι στου Γολγοθά την κορυφή,
κοντά-κοντά στημένοι τρεις Σταυροί,
στον έναν καρφωμέν’ η αφθαρσία
στους άλλους των ανθρώπων η κακία.

Εξίστασαι κοιτάζεις κι απορείς!
Τι είναι τούτο το αλλόκοτο το θάμα!
Πώς έγινε να σταυρωθούν μαζί,
αγάπη και κακία έτσι αντάμα;

Η σιωπή σου να είναι μυστική, στην καρδιά σου...

«Η σιωπή σου να είναι μυστική, στην καρδιά σου. 

Εξωτερικά να μην φαίνεται ότι σιωπάς και το αντιλαμβάνονται οι άλλοι. Ευθύς ως ειπείς δύο τρία λόγια, συνεχίζεις μέσα σου μυστικά να στέλνεις προσευχή για όλους στον Κύριο. Να αγκαλιάζεις μυστικά στην καρδιά σου, με αγάπη, όλο το κοινόβιο. 

Όλη την Εκκλησία… 

Να αγιάζεις τη σιωπή σου με την προσευχή, να μην είναι στείρα και άγονη» 

(Γέροντος Πορφυρίου Ανθολόγιο Συμβουλών)

Το μέσο της οργής είναι η κραυγή. Ας πεδικλώσουμε, λοιπόν, το άλογο, για να ρίξουμε κάτω τον αναβάτη. Ας περικόψουμε τα φτερά της οργής, και το κακό δεν θα επεκταθεί. Διότι η οργή είναι φοβερό πάθος, φοβερό στο να εξουσιάζει τις ψυχές μας. Είναι ανόητο, να μπορούμε να εξημερώνουμε άγρια θηρία, και να μην εξημερώνουμε τον εαυτό μας όταν αγριεύει.                                                                                    Ο θυμός είναι φωτιά ορμητική, που κατακαίει τα                                                                                      πάντα. 

(Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Ο χρόνος και ο άνθρωπος

Παρόμοια με το ορμητικό ποτάμι, στο οποίο οι αδέξιοι δεν ξέρουν να στρίψουν τον δικό τους νερόμυλο αλλά κατεβαίνουν μαζί του στην άβυσσο. Έτσι είναι και ο χρόνος της ζωής μας εδώ στη γη. Τους έλλογους σώζει και σηκώνει επάνω στα φτερά, ενώ τους άφρονες παρασύρει και κατρακυλά ως την κατάρρευση. Τους πρώτους διακονεί, στους δεύτερους κυριαρχεί. Ο καιρός για τους πρώτους είναι σέλα, για τους δεύτερους αναβάτης.

(Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Συγχώρεση